?

Log in

No account? Create an account

Previous 10

Nov. 4th, 2016

[sticky post] "Ноч цмока"



Раман пачынаецца як класічны дэтэктыў: загадкавая смерць маладой жанчыны, сведкаў няма, слядоў таксама, сродак забойства нявызначаны. Далей высвятляецца, што забітая — лесбіянка, дачка мясцовага ведзьмака, сектантка, што нарадзіла за колькі дзён да смерці. Са звыклых дэтэктыўных рэек дзеянне збочвае ў гушчар містыкі.
Гэта эратычна-містычны дэтэктыў на тле беларускай правінцыі найноўшага часу…

Замовіць раман можна ў кнігарні "Галіяфы"
Альбо звяртайценся непасрэдна да аўтара - маю колькі асобнікаў, па 10 рублёў, дашлю)

Jan. 5th, 2017

Страчаная музыка

Выйшаў пакурыць, стаю ў сваім кутку. Вецер скуголіць-падвывае ў плоце. І згадалася: а калі я апошні раз чуў, як гудзе вецер у правадах?
Дзіўна, але ў горадзе ніколі не чуў.
А як тужліва і рознагалоса спявалі правады! Як гудзелі самі электрычныя слупы, і як мянялася мелодыя з крокамі ад аднаго слупа да другога: з глухой і бомкаючай ля слупа яна павышалася і ўзрастала на сярэдзіне да тонкага віскату, каб зноў паступова ўпасці да магільнага падвывання…
У кожную пару года правады спявалі па-рознаму, асабліва трывожна было чуць іх падчас восеньскіх прыцемкаў, калі да безвыходнай маркоты выцця прымешваўся самотны шум голых дрэў.
Зімой падчас завей электрычныя лініі гулі асабліва чыстым гукам, з дамешкам тонкага звону фарфору… Вяртаешся са школы, ўтаропіўшыся ў сцежку пад нагамі, і ідзеш больш менавіта па гуку правадоў леваруч, бо нябачна дарогі, не ўзняць вачэй… А правады гудуць, падганяюць, і ты ведаеш: за гэтым падвываннем і гулам хутка будзе зацішак ля роднай хаты, цёплая печ і дранікі з яе, у чыгунку, не хрумсткія, як раніцай, а ўпрэлыя, але такія смачныя…

Feb. 17th, 2016

Ноч Цмока

тут ён пачынаўся - раман "Ноч Цмока".

І тут мне першыя заўвагі па тэкстах давала шаноўная galinaeditor) І потым, па сакрэце, ой нямала шчэ паправіла.
Сёння кажу ёй шчыры-шчыры дзякуй!
А першую частку рамана надрукаваў "Дзеяслоў". І трохі страшнавата бачыць сваё прозвішча на вокладцы побач з такімі імёнамі))



Канешне, нехта можа пры прачытанні сказаць, што гэта не раман, а аповесць) Ну і няхай так будзе. На гэты раз проста прытрымаўся еўрапейскіх стандартаў: 400 тысяч знакаў на адну гісторыю...

Oct. 13th, 2015

чарнавік

Як я правёў Дзень Выбараў

Дзень Выбараў – самае важнае Свята нашай краіны. Так казаў тата за сталом. Мама пры гэтым уздыхала, а бабуля уздрыгвала, бо яна цяпер хвалюецца, больш за ўсіх астатніх. Нават больш за мяне, хоць я на Свята іду першы раз – мне ўжо ёсць 12 гадоў.

Напярэдадні Свята мы пайшлі на Спецыяльны Перадсвяточны Кірмаш. Мне купілі новае паліто, тату – новыя чаравікі, маме – хусцінку, а бабулі нічога, бо яна сказала, што ў яе ёсць яшчэ адна не адзяваная ніколі рэч, таму, калі мы і не купім ёй нешта новае, яна Правілы Свята не парушыць. Я хацеў спытацца, якая гэта рэч, але вырашыў, што лепш заўтра ўгадаць самому, тым больш, што пабачыў Віталіка. Мы з ім ходзім у адзін клас і жывём на адной лесвічнай пляцоўцы. Віталік – разумнік, любіць рашаць прыклады і задачкі. Я пахваліўся, што на Свята пайду ў новым паліто. Віталік чамусьці пачырванеў і сказаў, што ў яго будуць новыя шкарпэткі.

Вечарам мама набрала поўную ванну гарачай-гарачай вады. Спачатку мыўся я, мне так хацелася паплёхацца доўга, але мама падганяла, бо вада хутка стыне. Пасля мяне – мама, затым тата доўга вылежваўся і спяваў дзіўныя песні. Тату так можна, бо ён працуе на чыгунцы і зарабляе нам грошы. Апошняй памылася бабуля.

Раніцай у дзень Свята я прачнуўся сам і хутка апрануўся. Мама на кухні смажыла бульбу. Тата устаў пазней за ўсіх, хадзіў па пакоі ў трусах і шырэзнай шэрай майцы, чухаў зарослыя чорнымі валасамі грудзі і гучна спяваў пра паравоз, які ляціць уперад.

Read more...Collapse )

Sep. 23rd, 2015

Загадка!

... На зазелянеўшай ад прайшоўшых дажджоў траве яно было прыкметна здалёк: брудна жоўтае, з рудаватымі невыразнымі плямамі. Зрэдку падрыгвала, нібы хацела яшчэ больш звярнуць на сябе ўвагу тых, хто праходзіў побач, а хутчэй таму віной было золкае ранне з калючым, хвалямі, ветрыкам.
Яго заўважалі: балазе, яно было ля самога тратуара.

Але сама яго прысутнасць тут – нікому не патрэбнага, аблезлага – выклікала ў дарослых, якія спяшаліся на працу,пачуццё няёмкасці, нейкай сваёй віны. Яго заўважалі, але стараліся не затрымліваць позірк.
У гэтых позірках успыхвала кароткая вінаватасць. А потым – вось цікава –вочы цяплелі, як цяплеюць яны ад успамінаў, успамінаў пра нешта добрае, але незваротна мінулае. Таго мінулага, дзе яно, зараз нікому не патрэбнае, было ў тым іх жыцці. Безумоўна, у кожнага было сваё, асаблівае і пэўна ж усе яны яго любілі.

Яны б спыніліся, яны б праявілі да яго ўсю сваю ўвагу, яны б шчыра радаваліся сустрэчы з ім нават цяпер, але ... яны выраслі. Шмат гадоў прайшло.

Дзяўчаты-старшакласніцы, віхляючы азадкамі, прайшлі, абыякава на яго зірнулі. Хлопцы за імі, позіркамі прыўздымаючы кароткія спаднічкі, і зусім не павярнулі галовы ў яго бок.
І я таксама праходжу міма, адчуваючы незразумелае пачуццё: быццам бы і павінен я спыніцца, прыняць удзел у яго лёсе, не забытага, але нікому непатрэбнага, і разумею, што будзе яно лішнім, застанецца такім жа непатрэбным: як тут, дрыготкае на зялёнай траве, так і ў маім доме.

І толькі хлапчук гадоў дзесяці, які валочыцца ў школу з велізарным заплечнікам за спінай, раптам ажывае, рашуча ступае з тратуара, прысядае перад ім, гледзячы поўнымі захаплення вачыма, не адважваючыся адразу працягнуць да яго руку…
---------------------
Увага: што гэта – Яно? Хто ўгадае – ад мяне падарунак)
Кажу Яно, каб больш заблытаць, пра сапраўдны род прамаўчу)

Sep. 1st, 2015

Пра пачаткі

Жыццё яго, усёмагутнага мясцовага начальніка, змянілася на раз-два-тры. Менавіта тры секунды спатрэбілася спецназу, каб выскачыць са сваёй машыны, падбегчы, выцягнуць яго з  аўто, ад гаспадара якой ён атрымаў хабар, і надзець наручнікі.
Здаецца, шэсць гадоў ён адсядзеў, заслужыў  “УДО”.
Мы сядзім, п’ем каву. Трохі пастарэў, ссівеў увесь (ды і я не шатэн). Мяне ён пазнаў. Тое-сёе згадалі. Пра сучаснае: у мяне як і раней, а ён у прыватнай будаўнічай фірме, намеснікам ці як. Што ж, сувязяў хапала, яму было прасцей…
Пацікавіўся асабістым жыццём. Ён разумеў, чаму я пытаўся: калі яго арыштавалі, дык была заведзена справа і супраць жонкі. Але ёй волю не абмяжоўвалі, то суда яна чакаць не стала, з’ехала ў Украіну. А дочкі былі дарослымі…
З жанчынай адной жыву. Аднакласніца. Даведалася з газет. Першай мне прынесла перадачу. Дагэтуль ад школы не бачыліся. Вось…  Пачынаць не позна ніколі, ведаеш. Адно каб была такая аднакласніца.

Aug. 25th, 2015

(no subject)

***
У торбе з кавалкам бруднай чырвонай цагліны
Нясу да далёкай ракі у густым тумане,
Бабуляй названы прыдураным бацькам каціным,
Тапіць кацянят па суровым загадзе ўранні.


Ў густой крапіве, ля самай вады прысяду
Зубамі, сляпы ад слёзаў, расцісну вузел
Цёплы жывы камячок – за пазуху. А ўжо ззаду
Бабуліны крокі і крык: “Кідай, а то сам там будзеш!”


Кіну. І кінуся сам у мокрае жыта,
А бабін крык яшчэ доўга біць будзе ў вушы.
Ды я буду бегчы… І знаць, што і на гарышча
Баба, канешне, залезе і кацяня задушыць…


…У торбе з кавалкам бруднай чырвонай цагліны,
Табой невылечным рамантыкам з жалем названы
(А вусы – сівыя, і твар у глыбокіх маршчынах),
Нясу да туманнай ракі тапіць сівое каханне.

Aug. 23rd, 2015

"Ці быў хлопчык?"

У суботу быў у Несвіжы – на свяце “Лета з добрай кнігай”. Здаецца, добра атрымалася, дзеці былі цікаўныя, людзей у скверы шмат, пагутарылі пра многае. Біблятэкары проста малайцы, адно слова.
Там жа было і выдавецтва “Пачатковая школа”. І вось пасля ўсяго, за абедам, я папытаўся пра аўтараў “Рюкзачка”: хто яны, ці многа, ці можна каму “ўціснуцца” з правінцыі, напрыклад? (То не для сябе, ёсць знаёмыя аўтары).
І нечакана пачуў у адказ, што многа украінцаў і расейцаў. А дзе ж нашы беларускія? Дзе нашы рускамоўныя беларускія аўтары – чаму беларускі часопіс на рускай мове для дзетак мусіць карыстацца паслугамі аўтараў замежжа?
Як жа так атрымліваецца: з аднаго боку – размовы пра дыскрымінацыю рускамоўных аўтараў, а з другога – няма каму пісаць у “Рюкзачок”?
Ці сярод пісьменнікаў “западло” пісаць для дзяцей? Хай пішуць расіяне і украінцы?
Tags:

Jun. 8th, 2015

Цёшчын архіў

Другі мой “культурны шок” мінулай суботай.
Выпала вольная гадзіна вечарам,  дастаў я “цёшчын архіў” – фотаздымкі старыя, якія былі ў бабулі (маці цёшчы) ў рамках пад шклом, а цяпер, як хату разабралі, проста ляжаць у чорнай капэрце.
Здымак першы, самы стары. За польскім часам. Гэта – дзед Карпей, бабулін бацька. Багацеем ён ніяк не быў, многа было дзяцей. Але, згадзіцеся, боты на ім – ягоныя і вопратка не з чужых плечаў. І твар… ну, не чытаецца ў ім жадання хутчэйшага “вызвалення”.



А гэта – бабулін муж (справа першы). Ужо пісаў я пра гэта – як ён у пачатку вайны быў запісаны ў самаахову, пасля – падаўся ў партызаны, меў баявыя ўзнагароды, пайшоў на фронт, і там узнагароджваўся… Ішлі яшчэ медалі і ордэны на сельсавет у 1946-47, а дзед ужо паехаў адбываць  - 10 гадоў. Не прабачылі ні прыгожай формы польскага войску, ні таго запісу ў самаахову.



Быў дзед недзе ў Паволжы, пасля яго перавялі ў Сталінград. Так, цёшча добра памятае, што тады яшчэ так называўся горад. Баба ўзяла дваіх дачок і паехала да мужа.
Там цёшча вучылася. У піянеры яе прынялі, бач, не пабаяліся, што бацька – вораг народа. Цёшча стаіць крайняя злева.



З Аброва вельмі шмат людзей патрапіла ў Нямеччыну. Вызвалілі іх большасць амерыканцы. І знайшлося нямала тых аброўцаў, якія “здрадзілі” радзіме – хто застаўся на Захадзе.
На здымку ўнізе – аброўцы былыя, а ўжо – англічане. Па цэнтры здымка сядзіць жанчына, амаль равесніца бабулі. Яна прыедзе ў 90-х гадах на радзіму, спужаецца: як многа за сталом ядуць людзі)) І нямала здзівіць вяскоўцаў не столькі сваёй постаццю, ветлівасцю, інтэлігентнасцю, колькі тым, што напужаецца цётка той гразі, якая пануе ў хлявах вяскоўцаў. “А ці часта вы сваіх свіней мыеце?” – спытае яна…



Гэты здымак унізе зроблены прыкладна ў тыя ж гады, што і папярэдні. Глядзіце: наша бабуля, якая засталася ў самай шчаслівай краіне, не труціць свой арганізм англійскім півам, а слухае абмеркаванне з’езду любімай партыі. То такая добрая сакратарка партыйная прынесла свежую газету і чытае ўдзячным слухачам.
Бабуля – другая справа.




“жыць стала лучшэ, жыць стала вісялей” – вось і цёшча вырасла, дзякуючы савецкай уладзе, і пераўтварылася ў дзяўчыну…. Ну, памятаеце, як там у Мележа – расла-расла ды як расквітнела…
Модніцай была цёшча – такім фрэнчыкам не кожная магла пахваліцца.



І нічога дадаць не хочацца і не можацца...
Tags:

Jun. 1st, 2015

Час...

І весела, і плакаць хочацца))


Tags:

Previous 10